Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί μαζεύεσαι όταν βλέπεις κάποιον να χτυπάει το δαχτυλάκι του ποδιού του στην άκρη του κρεβατιού; Ή γιατί το χασμουρητό είναι κολλητικό αν το ξεκινήσει ένας σε μια παρέα; Η απάντηση κρύβεται στους κατοπτρικούς νευρώνες (mirror neurons): ένα εσωτερικό «WiFi» του εγκεφάλου που μας συνδέει αυτόματα με τους γύρω μας.
Μια ανακάλυψη που έγινε τυχαία τη δεκαετία του '90 στην Ιταλία, όταν κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος σε πειραματικό εργαστήριο, μία μαϊμού είδε έναν ερευνητή να τρώει ένα παγωτό και αμέσως οι νευρώνες της «πήραν φωτιά»! Ο εγκέφαλός της είχε μόλις καθρεφτίσει την κίνηση που έκανε και η ίδια όταν έτρωγε.
Στην καθημερινότητα, αυτό το σύστημα του εγκεφάλου μας δουλεύει ασταμάτητα. Είναι ο λόγος που ιδρώνουν οι παλάμες μας στον καναπέ σε μια ταινία δράσης, που χαμογελάμε ασυνείδητα μπαίνοντας σε ένα δωμάτιο γεμάτο χαρούμενους ανθρώπους, ή που απορροφάμε το άγχος του διπλανού μας πριν καν μιλήσει.
Η βιολογική βάση της αγάπης και της ενσυναίσθησης
Χωρίς αυτούς τους νευρώνες, ο κόσμος μας θα ήταν πολύ ψυχρός. Είναι το βιολογικό εργαλείο που μας επιτρέπει να μπαίνουμε στα παπούτσια των άλλων, να συνδεόμαστε. Μας βοηθούν να καταλάβουμε αν ο άνθρωπος απέναντί μας είναι λυπημένος, θυμωμένος ή χαρούμενος μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, χωρίς να χρειαστεί να μας πει ούτε λέξη.
Οι κατοπτρικοί νευρώνες είναι ο μηχανισμός της ενσυναίσθησης, σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο καλά ρυθμισμένος.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα συγκινηθείς βλέποντας μια ταινία ή που θα νιώσεις τον πόνο ενός φίλου σου, σκέψου πως απλά ο εγκέφαλός σου κάνει αυτό για το οποίο είναι φτιαγμένος: συνδέεται.
💬 Εσένα ποια είναι η αντίδρασή σου όταν βλέπεις κάποιον να χτυπάει το δάχτυλο του ποδιού του στην άκρη του κρεβατιού; Γράψε μου στα σχόλια!
Add comment
Comments